گاهی دلممیخواست من اون عابر پیاده بودم. که از کنارت میگذشت! من نزدیک ترین و دورترینم؟ شبیه رام ترین و وحشی ترین؟ تمام تضادها کنارم معنا پیدا میکنند؟ به صدای تو فکر میکنم، به خودم که کنار تو یه آذرخشم

یک ، دو ، سه ! تا چند بشمُرَم؟ چشم های من بسته بود. لب پرتگاه؟ آماده ی سقوط! من شِمُردَن بلد نبودم.یک، دو ، سه! چندبار در ثانیه؟تو چطور؟بلد بودی؟ خودم رو رها کرده بودم. تو من رو خوب بلد بودی! تمام آن روزهای لعنتی دنبال نگاه تو گَشته بودم. دستانم بی فایده بود. زبانم کار نمیکرد. من از عشق میترسیدم. از احتمال سقوط توی تاریکی... یک، دو ، سه ! من هیچ نبودم، تا تو رسیده بودی، من رو شمُرده بودی ! تو شِمُردن بلد بودی. از روی من خوانده بودی... از پرتگاه کشانده بودیم به عقب، به زندگی...

من شمُردَن بلد نبودم.تو یادم داده بودی!بعد،تمام اعداد را گم کرده بودم.تو بگو؟ چند بار در ثانیه ؟ چندبار در دقیقه؟ نمیدانستم!تو هم که رفته بودی! من شیشه ها را میجویدم. تمام طول شب میان خانه راه رفته بو

دزدیدن نگاهی، مرگاندن لبخندی متقابل، نگفتن حرفی، خفه کردن شوق نوازشی، حصر خانگی لبانی بوسه خواه، پناه بردن به نقاب "من سرد و بی تفاوتم حالا تو هر چقدر هم که میخواهی خواستنی و شیرین باش"، پنهان کردن د

تمام روز رو دویده بودم. خودم رو به بی خیالی زده بودم.کسی جای من از خانه بیرون رفته بود که دیگر نمیشناختم اش ! لعنتی خودم رو به نفهمیدن زده بودم و دوییده بودم یه جوری که انگار مطمئنم شب قراره برسم به ی

چیز زیادی باقی نمانده!من باید کنار میکشیدم!تمام گلوله ها را خرج کرده بودی!یکی مانده بود که سهم من شد! تو انفجار کهکشان ها را دیده بودی؟ تو که همه چیز را بلد بودی ، همه ی راه ها را رفته بودی، همه ی جها

سه، دو ، یک! آخرین تیر را من روی خودم خالی میکنم. آخرین طناب را من میکشم! تمام روز با خودم حرف زده بودم ، تمام شب به خودم پیچیده بودم...به دکترم پیام داده بودم که در جهان رها شده ام ، هیچکس را ندارم،

تو رفته بودی! من میان سکوت خانه چرخیده بودم، تا باور کنم که از من رفته ای.. بعد با درد چراغ ها را خاموش کرده بودم .تمام درها را قفل کرده بودم رفته بودم تا پشت ستاره ها،پشت نور، آنقدر رفته بودم تا دست کسی به من نرسد. تا میان تاریکی پنهان شوم! تا شاید بتوانم به خودم برگردم..

+ما تا آخرش جنگیدیم،تا اونجایی که میشد دوییدیم ، نه اینکه به جایی نرسیده باشیم ، نه! ته نداشت ماجراهای این داستان آخرش...

خواستن، توانستن بود؟ لعنتی... این همه سال ، این همه زندگی ، چطور آدم فراموش میکند که گاهی خواستن، توانستن نیست؟ دراز کشیده بودم وسط خانه ، روی سرامیک ها، قرار بود سرما زخم ها را آرام کند. تو مرهم من ب

حالا که تموم شده بزار منم خط آخر نامه رو بگم برات،حبیب، من دیگه دلبر کسی نمیشم... فراموش نمیکنم تو رو..

+می ارزید ، اون روزا به این شبا می ارزید... گفتم که بدونی پشیمون نیستم.. فقط دیگه نیستم.. خستم .. میخوام چاهارتا پاییز بخوابم...

#رادیو_چهرازی